සොයමි නුඹේ අරුත මම...........

ආදරය නුඹ,

කුමන වූ අරුමයක්ද

සතුටක්ද නුඹ.........?

දුකක්ද නුඹ............?

තවම නොවැටහේ මට...........

සොයමි නුඹේ අරුත මම

නමුදු මා තවම,

ඇරඹුන තැනම නොවේද........?

ඉවසීම සොයමි මම මගෙන්ම

වටහාගන්න තුරු නුඹේ අරුත

නමුදු මම,

විදවමි සොයාගත නොහි නුඹව..........

ඉතින් ආදරය නුඹ,

සතුටක් නොව දුකක්ම බව

පසක්කර දුන්න නොවේද 

විඩාබර වූ මගේ හදවතට .........

නුඹ......

හිත්අහස කළඹවා නොනැවතී වහින අනෝරා වැස්ස නුඹ

නැගෙන අව්රැල්ල බිඳක් නොනැවතී ගමන් ගන්න සඳ

නාය නොයාවිදැයි කියන්නේ කෙලෙස මගේ මේ සිත

ගැලවෙන්න මගක් සොයමි මම,සිත නාය යන්නට පෙර 

කඳුල නුඹ..........

කඳුල නුඹ

මා නෙතින් ගිලිහෙන

හිඳිනවා නොවේද  නුඹ

එදා මෙන් අදද මගේ තනියට

කඳුල නුඹ

මා නෙතෙහි සිරවුණ

රැඳෙනවා නොවේද නුඹ

ඉකිළන හැම මොහොතේදීම සිත

කඳුල නුඹ

මා නෙතට උනනා

හේතුවක් ඇත්දෝ නුඹට

රැඳෙන්නට මා නෙතු පියන් යට

හේතුවක් ඇතත් නුඹ,

හේතුවක් නැතත් 

එදා මෙන් මා ලඟින් හිඳිනා 

නොවෙනස් වූ එකම මිතුදම

කඳුල ඒ නුඹ

කුමන වූ අරුමකින්ද.....

සිනහව උරුම කර මට
ජීවිතය පුරාවටම,

දුකද නොඅඩුවම මට

දෙන්නේ කුමන වූ අරුමකින්ද.....

දරාගන්න බැරි තරමින්ම

ආදරය නිසා නුඹ හට

දුක දැනෙනවා වැඩිපුර

අකීකරු මගේ හිත්මලට............

ඉවසුවත් නුඹ නිසාම මම 

කඳුළු වී පිට වෙනවා 

සිතට දැනෙන වූ ඒ දුක

නුඹට කිව නොහැකි නිසාම...........

රහසින් නමුදු හැබැහින් ..........

ආලෝකය සොයා ඉගිලෙන 

පුංචි පළගැටියෝ නුඹ............,

දහවලේ වූ ආලෝකය මදි  වුනිද

රැය උදා වූ කල ඉගිලුනේ යලිදු ඔබ

ආලෝකය සොයන මුලාවක නොවේද ...........

සෙවූ ආලෝකය ලැබුනිද ඔබට 

සැනසුනිද නුඹ එයින්.......?

දනිමි මම ඉතින්,

දැනෙන සද  රස්නය...

දැනෙන සද දාහය 

විඳින කල වේදනාව

නුඹට සිතුනේ මොනවද............?

රහසින් නමුදු හැබැහින් 

මියෙන බව නොවේද.............

පිච්චි අළුවී ගියා නොවේද

නුඹේ ඔය සොඳුරු වූ දිවිය ............

ඔබ මගෙන් දුර වුවත්.................

රැය පුරා හිතන්නට...

රැය පුරා අඬන්නට...

කඳුළු එක්කල ඔබේ සෙනෙහස,

මගෙන් බොහෝ දුර වග

කියාදෙන්නේ කොහොම මන්....

තාමත් ආදරේ කරනා 

මගේ මේ මෝඩ හිතට

මගේ පණ නුඹම වග

නොදනිද නුඹ තවම...........

විටින් විට මා සිත් මලට

බලාපොරොත්තු මල් පුරවා

අසුරු සැනින් ඇවිත් යන  

නවතින්නේ කවදාද නුඹ

සදහටම මගේ ළඟ....

විඳින්නට පෙරදා වගේම

රැඳෙන්නට ඔය පපුතුරේ මට

ඉඩ තියනවද  තවම මට

කියන් නොතලා මගේ හිත...........

ඔබ මගෙන් දුර වුවත්

ආදරෙයි තවමත් ඔබට මන්..........

ආදරෙයි ඔබට මන් තවමත් ............

තනිකමට සිත ඉකි බින්දිද්දී

පැරුණු සිතට සිසිලක් 

සොයා පියමන් කලා මන් 

නොලැබ හවුහරණක්........... 

අවසරයි නික්ම යන්නට 

රිදුම් දෙන මතකයන්ගෙන්

පැරුණත් සිත ආදරය හමුවේ

ආදරෙයි ඔබට මන් තවමත් .......

වැස්ස නුඹ .................

පොද වැස්සක්ව ඇද වැටි 

ඉරි තැලුණ මේ වියළි පොළවට

ජිවය දුන්න නොවේද

දළුලන්න පුංචි පැළයට............

බිදෙන් බිද දිය ලැබී 

වැඩුන මේ පුංචි පැළය

මහ රුකක් නොව්ණු බව

කාට නම් කිව හැකිද...?

මේ වියළි කතර මැද ඒ මහ රුකම අද

තනිව නැගී සිටිමින්

නුඹෙන් පීඩා නොවිදින බව 

කාට නම් කිව හැකිද...?

දිනක මේ මහ රුකම 

මිය යාවි නුඹ නිසාම 

එයට වරද කරු නුඹද රුකද  

කාට නම් කිව හැකිද...?

ප.ලි :

 රුකක් වූ ඒ පැළය

මිය ගියා ඉතින් අද දින

කාට නම් දෙන්නද ඒ වරද

        රුක වුනු මගෙත් .....වැස්ස වුන නුඹෙත් 

වරදක් නොවන නිසාම 

මියෙන්නෙමි.....................

හැඬුවෙමි

සාගරයක් පිරෙන තරමට....

හඬන්නෙමි

මතක් වෙන හැම මොහොතකදීම.............

දැවෙන්නෙමි

විදින්නට ඔය සොඳුරු වූ සෙනෙහස..............

මියෙන්නෙමි

දරන්නට නොහැකි වූ නිසාම........... 

මා ලොවම ඔබ වී............

මා සිත නුබ ලග තියා

ජීවිතය ඉල්ලුවෙමි ඔබෙන්
මා පැතු ඒ දිවිය ලබුවයි සිතා
පෙම් බැදිමි මහා මෙරක්
මා සතු වස්තුවක් සේ සිතා 
රැක්කෙමි මා මුළු හදවතින්
නමුදු ඔබ මා සතු නොවන බැවු
ඇයි වැටහුනේ මට පමා වී 
මා ලොවම ඔබ වී ඇත

යලි හැරෙන්නට නොහැකි සේ......

මා මියගියත්.................

හෙන ගගහ වැස්සත්.....

ගං වතුර ගැලුවත්.......

මුහුද ගොඩ බිම යටකලත්........

පොළව කිදා බැස්සත්............

ඔබ නමට වූ මගේ ප්‍රේමය

මා මියගියත්, 

පෙරදා වගේමයි...........

අහිමි ප්‍රේමය................

අඬනවද, ඇඩෙනවාද.................

නොදනිමි මම

අහිමි බව දැනෙන හැමවිට

ඉකි ගසනවා මගේ හිත.......... 

හඬන්නේ කොහොමද මන්

හිත හිත හඬන තරමට..............

දිය කරන්නේ කොහොම මේ දුක

නුබයි මාගේ අහිමි ප්‍රේමය................  

මහ මෙරක්.......

මහ මෙරක් තරම් වූ ඔබේ ආදරය...

ලබන්නට අනේ මන් පින්කර ඇති මුත්,

මගේම කරගන්නට නොහැකිව

උතුම් ඔය ආදරේ

අනේ මන් විඳවන තරමක්.......

ආගමින් වෙනස් වූවට

වත්කමින් වෙනස් වූවට

ඔබට බැදී මේ ආදරේ, 

අමතක කරන්නේ කොහොම මන්............. 

ඇත්වෙන්නට මගෙන් කියා

පැවසුවත් රුදු වදන් 

හඬනවා මසිත ඉකිගසා

රිදවූ පවට මගේ පණ.............

මියෙන්නෙමි ඔබ නමින්

ඔබට පුදකළ ආදරේ, 

වෙනකෙකුට දියනොහැකි නිසාවෙන්............ 

තිබෙන තුරු මේ දිවිය.....................

පුංචි සමනලියකි මා

ඔබ වටා පියාබන..........

සැගවෙන්නට ඔය

සුමුදු පෙති අස්සේ

අනේ මට කොහිද පින්...............

හැර යන්න නොහැකිය මට

පියබා වෙනත් මලකට........... 

ඔය සුවද ඔස්සේ

ඇදෙයි සිත ඔබ වෙතටම............

මට අහිමි මගේ මලේ,

නොයන්නෙමි හැරදා

තිබෙන තුරු මේ දිවිය..................... 

ඉඩ දෙන්න මට................

පිපෙන්නට වෙර දරන 

පුංචි කැකුලියකි මා............

එපා ලංවන්න නුඹ 

රුදුරු බඹරෙකු වී මට............

පෙති තලා දමනට

රොන් උරා මුකුලිත කරනට............

ඉඩ දෙන්න මා හට

කැකුළු පෙති විහිදන්නට..........

සුවද පතුරා ලොවට

ආදරේ සුව විදින්නට.............

ඉතින් නුඹ,

නොවේනම් එලෙස.........

ඇහැකින්ම් රකින්නට මා

අන් රුදු සතුන්ගෙන්.........

ඉතින් අවසරයි නුඹට

මා මලේ සුවද විදිනට................ 

සදාකාලික නොවූ ප්‍රේමය ............

සදාකාලික නොවූ ඒ දෙය

සදාකාලික කරගන්නට

අනේ මන් උත්සහ කලත්

නැත උදවුවක් එයට ඔබෙන් ...........

නෙතු අගින් ගිලිහෙන 

කඳුළු බිඳු වල රැඳුන

වේදනාවේ මහිමය 

කවදා තේරුම් ගනිවිදෝ ඔබ............

පැවසුවත් ආදරෙයි කියා

දන්නවද නුබ......

නුබටත් හොරෙන් නුඹේ ආදරේ 

මගෙන් ඇත වී යන වග....

නොතේරුණත් එය ඔබට

දැනෙයි හැම මොහොතකදීම මට

ඒ .....

ඔබ මට වඩා

මම ඔබට පෙම් කරන නිසා.....................

පැතුම් මල්.............

ගිලිහුනත් පැතුම් මල් ඔක්කොම

නැවතුනත් වසන්තය පාමුල 

හඬා වැලපී 

සීතලෙන් ගැහි ගැහි 

තියෙනවා තවත් 

අපේ ජිවිත........

මිලින මල් වෙනුවට 

අලුත් මල් පිබිදෙනු ඇත..........

රැය පහන්වන තරමට 

අලුත් දවසක් එනු ඇත...........

ජීවිතය

ජීවිතය,

           විටෙක කටුකය

           විටෙක සුන්දරය

           මෙයයි සබැ වූ යථාර්තය.............

           කටුකත්වය තුලින් 

           සොඳුරු බව දැකිය හැකි නම්, 

                  නුඹට 

           හැකිවේවි යම් දිනක 

           මෙලොව ජය ලබන්නට...........